با تشکرازشما گرامیان که به وبلاگ ما سرزدید
دوستان عزیزوهمشهریان خوب وبا صفای روستای ده آباد درصورت تمایل می توانید مطالب وعکسهای خودتان را درباره آداب , رسوم , عقاید , باورها و هرموضوعی دررابطه با روستای ده آباد از گذشته های دور و نزدیک به نشانی پست الکترونیکی زیر
ارسال کنیدتا با نام شما در این وبلاگ منعکس شود منتظر ایده ها ونظرات خوب ارزشمند شما هستیم.
«قریة العُبّاد» بوده نام آن
هر کجا نامی ز آبادانی است در گمان ، شخصی به عمران بانی است
گر چه نام شخص اغلب روی آبادی بُوَد در حقیقت از کرامات خداوندی بُوَد
گر نبودی آب ، آبادی نبود بی وجود آب ، کی بودی وجود
با وجود آب ، هستی باقی است جمله جرعه نوش و او ، خود ساقی است
این دیار ما ، به نام شخص نیست علتش هم بر کسی پوشیده نیست
نام « ده آباد» اگر گویی چرا در نقشه نیست چون نبوده نام آن این ، بلکه نام دیگریست
« قریة العُبّاد» بوده نام آن این چنین نقل است از پیشینیان
اعتقاد راسخ مردم به دین می نماید شک به نامش را یقین
مرد مانش مفتَّخَر از پیرَوی انبیاء پاسداری می نمایند از همه آئین ها
گر چه واقع گشته این آبادی ما در کویر زندگی بوده و باشد دلپذیر
الغرض ، کوته کنم این گفتگو شمّه ای گویم ز دیگر وصف او
صنعت فر شش رقابت می کند در هر کجا کز برای بافتن باشد در آن داری به پا
صنعت دیگر بُوَد ریسندگی همچو خورشیدی کند در آسمان تا بندگی
قلعه با آن بُرج و بارویی که باقی مانده از عهد کهن دَم زَنَد از پاسداری و حراست از وطن
چشمه ای جاریست در آن سالها می کند سیراب دشت و باغها
میوه ها را هر چه باشد نام ، می آید به بار خربزه ، انگور، انجیر ، هندوانه و خیار
طالبی ، گرمک ، هلو ، آلوچه ، توت و آلبا لو سیب شیرین ، سیب ترش شاتوت ، آلو، زرد آلو
آن دگر میوه که گر نامی برند از باغ او ساوه می گردد بدون شک خجل از روی او
گر رَوَی در دشت پایان بهار جمله می بینی درختان ، پر انار
در بدست آوردن پسته بُوَد بسیار باغ و باغبان کم نباشد پسته اش از پسته های دامغان
گرچه قائن شُهره است از زعفران این دیار ما تُهی نَبوَد از این دُرّ گران
آنچه گفتم نیست اغراق و نبود از روی طنز بینی آن را با دو چشم خویش اگر آیی نطنز
«سراینده : قاسم مقامی – تیر ماه 1390»
دِه آباد روستایی در 25 کیلومتری شمال نطنز است که در حاشیه کویر و سر راه بادرود و ابوزیدآباد و کاشان واقع است . از لحاظ تقسیمات کشوری جزو شهرستان نطنز بوده و در بخش امامزاده بادرود قرار دارد . این روستا بر روی طول جغرافیایی 51 درجه و 56 دقیقه و عرض جغرافیایی 33 درجه و 43 دقیقه قرار گرفته است و در شیبی بسیار ملایم واقع است معماری روستا اغلب قدیمی است و بیشتر خانه ها دارای ورودی دالان مانند هستند. مصالح ساختمانی روستا در گذشته خشت و گل بوده و اکنون آجر و آهن و سیمان است مطابق با سرشماری خانه بهداشت ، روستا بیش از 450 خانوار و 2000 نفر جمعیّت دارد شغل بیشتر مردم کشاورزی و دامداری است و بیش از 250 خانوار نیز از طریق اشتغال در ادارات دولتی و کارخانهی ریسندگی دِهآباد و کارگاهها و کارخانجات مستقر در شهرستان امرار معاش میکنند گویش بیش از 80 درصد جمعیّت ، دِهآبادی است و بقیّه نیز به زبان فارسی محلّی سخن میگویند و همین عامل سبب تاثیرگذاری بر این گویش و تاثیرپذیری فارسی محلّی از گویش دِه آبادی شده است .