شعر به گویش ده آبادی اثز طبع جناب آقای اسماعیل مقامی نژاد

 

                                  

 

 

 

                                          دیاوا           اسماعیل مقامی نژاد

 

‏

سَر رووَد ای چَرووَم را کَردَ بُ		اَگَر کَم  بُ  اَبَخشِ  اَبی  نُبُ
سر راهت چراغی گذاشته بودم		اگر کم بود ببخش ، بیشتر نداشتم
هَر وَخ  تُ  اَیگِ  اَندا  کِ مَ نُهان		ای  وَختِ  بورُ  مَنِی  اَندا دِ  بان
وقتی اینجا می آیی که من نیستم		وقتی بیا که من در اینجا باشم
ایجَ اُوگَم بَپاشا هاک آچینیَ		تُ کِ نَیگِ نو بالا کَ آچینیَ
آبی پاشیدم غبار بنشیند		چون تو بالا ننشینی که بنشیند؟
هَر وَخ اَشان رو رَز اَنگور بُخُران		فِکر اَکِران کِ داران زَر اَخُران
وقتی در باغ انگور می خورم		گویا زهر  می خورم
هِی اَجِ : ایروگُ سَبا ،  ایروگُ سَبا		فِکر نَکِرِ بَرِمَ  پِشان ، بابا ؟
پیوسته امروز و فردا می کنی		می دانی چه طاقت فرسا بود ؟
آمو هاجی گِی میانجی نَگِلَ		کِ اَمَ خَلاس وابین ای کُتِلَ
عمو حاجی هم واسطه نمی شود		تا اندکی از این غصّه نجات یابیم
مَ  اَبی سَبر نَکِران  واسِ تُ  را		اَبی کَ  اِی  نَهَران  واسِ  تُ  را
دیگر برایت صبر نمی کنم		دیگر کاه برایت خرد نمی کنم
هَمُ  زووَن  هَمُ  مَردَم  دیاوا		کِ  مَ  آن  دیاووان  ، آن  دیاوا
همه مردم ده آباد می دانند		که من از ده آبادم از ده آباد