تبليغاتX
ده آباد

اینک گزیده ای از امثال کویش دِه‏آبادی را که نمونه ای عالی از فکر و قریحه ی مردم دِه‏آباد و نشان از گستردگی دامنه لغات و اصطلاحات این گویش است در پی می آوریم .

 

آدِمیزاد تَب روبا دارَ

 ădemizăd tab rūbă dăra

طبیعت و سرشت آدمیزاد همچون روباه است .

اَپّییَش با پالام خَر دَجّال کار بَلَد بوبو

 appiyaš bă pălăm xar daĵĵăl kăr balad būbū

می خواهد با پالان خر دجّال کار یاد بگیرد .

اَز زور وِشیج چاشدِ خُو دِ پو اَبو

 az zūr vešiĵ čăšde xow de pū abū

از زور گرسنگی چاشت از خواب بیدار می‏شود . حکایت کسی است که از شدّت فقر و نداری ناگزیر دیر از خواب بیدار می‏شود تا یک وعده غذا کمتر بخورد .

اُزمان هَنداتی کین گوزیگِش اَپّییَ

 ozmăn handăti kin gūzigeš appiya

زبان طرّاح و برنامه ریز ... می‏خواهد . در مقام بی‏اعتباری گفتار در برابر کردار می‏گویند .

اُشتُر کِ دِ چووَکَ زورِش با سَهَبِشَ

 oštor ke de čūwaka zūreš bă sahabeša

شتر که در چاه می‏افتد زورش با صاحبش است . صاحب سرمایه برای سرمایه اش دل می‏سوزاند نه دیگران .

اُشتُر یَزدیگَ پَچَچُرَّ

 oštor yazdiga pačačorra

شتر یزدی است  به عقب می‏شاشد . روز به روز به جای ترقّی تنزّل می‏کند .

اِشکار تا بِ شاخ خووِش نَوینیَ شُوچِر نَشو

 eškăr tă be šăx xūweš naviŋya šowčer našū

بز کوهی تا به شاخ خود نبیند شب چره نمی‏رود . در مقام لزوم عاقبت اندیشی می‏گویند .

اَشکَم وِشَ پُشتَ نَکیشَ

 aškam veša pošta nakiša

گرسنه نمی‏تواند بار بر دوش بکشد .

اَلیشووَ بالِش زَمین مَردُمان دِ دَرَشو

 ali šūwa băleš zamin mardomăn de darašū

علیشاه است  بیلش در زمین مردم فرو می‏رود . مثال کسی است که نسبت به انجام کارهای خود رغبتی نشان نمی‏دهد ولی از انجام کار‏های دیگران  دریغ نمی‏کند .

اُو کِ نوشو خَبَر بُشدَ

 

ow ke nūšū xabar bošda

وقتی آب در جوی حرکت نمی‏کند خود پیامی است مبنی بر این‏که آب در بالادست قطع شده است .

اَوریشَم زیگاتی پِش پالام خَرَکِرَن

awrišam zigăti pešpălăm xar akeran

ابریشم زیادی را در پیش پالان ( قسمت جلوی پالان ) خر می‏گذارند . فراوانی سبب بی‏قدری است .

ایتَن پُش خَرِش نَچونوَ خُ  اَشو جَلُو خَرَچینیَ

itan poš xareš načūŋwa xo ašū ĵalow xar ačiŋya

کسی او را پشت خر نمی‏نشاند خودش می‏رود جلو خر می‏نشیند .

بِ غاتِرِشان بَوات پِدان کییَ اَتِش مُمان اَسبَ

be γăteršăn bavăt pedăn kiya ateš momăn asba

به قاطر گفتند پدرت کیست گفت مادرم اسب است .

بِ کَرگُ بَواجِ کیش نِ وَدِش اَیگَ

 be kargo bavăĵe kiš ne vadeš ayga

اگر به مرغ بگویی کیش ( صوتی برای راندن پرندگان ) این شخص بدش می‏آید . بسیار حسّاس و زودرنج است .

با هَرکی هَرکی چا مچَ پَسّا نَبوکَ

 bă harki harki čămča passă nabūka

با همه کس نمی‏توان قاشق ردّ و بدل کرد . با همه کس نمی‏توان داد و ستد کرد .

بادیگِ خالی دیم اُو دِ اَگِلَّ

bădige xăli dim ow de agella

بادیه خالی بر روی آب می‏گردد .

بُزغالَ کِ پی بَر کینیِش اَگِرَ رَغاسی گََکِرَ

bozγăla pi bar kiŋyeš agera raγγăsi gakera

بزغاله وقتی پیه در عقبش جمع می‏شود رقّاصی می‏کند . حکایت کسی است که با تکیه برتصورات بی‏پایه خود ، فخر فروشی می‏کند .

بُزو کِ اَجَلِش سَرَیگَ  نانِ چوپان اَخُرَ

 bozū ke aĵaleš sarayga năn čūpăn axora

بز که اجلش فرا می‏رسد نان چوپان را می‏خورد .

بُشدَ خا غلا بارَ واوِیلووِش باردَ

 bošda xă γală băra văveylūweš bărda

رفته بود تخم کلاغ بیاورد  واویلا آورده . قراربود کاری بدون صدا انجام دهد با سروصدا انجام داده است .

بُشدَن یَک واگِلّووَن دُ 

 bošdan yak văgellūwan do

رفتند ، یک . برگشتند ، دو . هیچ نتیجه‏ای از رفتن خود نگرفتند .

پیرِجَن غوزِش دَ دَسِّش بِ سُو نَرَسّا اَتِش نَمَسیگَ

 pireĵan γūzeš da dasseš be sow narassă ateš namasiga

پیرزن قوز داشت دستش به سیب نمی‏رسید ، می‏گفت : دوست ندارم .

پیگازخُرَ هَریگا اَشو پیگاز جَلُوگِش دِ اِشدَ

 pigăzxora harigă ašū pigăz ĵalowgeš de ešda

پیازخور هر کجا برود پیاز جلو اوست .

پیگازِش آرگِرَتَّ پِی نان مُردِمان اَجیگَ

 pigăzeš ărgeratta pey năn mademăn aĵiga

پیاز برداشته ، به دنبال نان مردم می‏گردد .

تازی مُوغِ اِشکار چُرِش اَیگَ

 tăzi mowγe eškăr čoreš ayga

تازی وقت شکار ادرارش می‏گیرد . حکایت کسی است که داوطلب کاری است امّا هنگام فرا رسیدن آن کار عذر و بهانه می‏آورد و شانه خالی می‏کند .

تَنافِش جِر کار دِ بَکیشا

 tanăfeš ĵer kăr de bakišă

طناب را از زیر کار کشید . عهد و پیمان را زیر پا گذاشت و از انجام کار شانه خالی کرد .

تورَ کِ کَرگ اَگِرَ بَناگوشِش زَردَ

 tūra ke  karg agera banăgūšeš zarda

شغالی که مرغ را شکار می‏کند بنا گوشش زرد است . خطاکار خود را رسوا می‏کند و نشان می‏دهد .

چِ سِرییَ کِ چِل لُغمو اَخُرَ

 če seriya ke čel loγmū axora

چه سیری است که چهل لقمه می‏خورد .

چَلو چَندُ خا اووَدَ ایگِش بُلبُلَ گِلَّ

 čalū čando xă ūwada igeš bolbol agella

چغوک چندین تخم می‏گذارد فقط یکی از آنها بلبل می‏شود .

چوپان گَلَّ وِلِش کِرَ سَهَب گَلَّ گَلَّ وِل نَکِرَ

 čūpăn galla veleš kera saheb galla galla vel nakera

چنانچه چوپان گلّه را رها کند صاحب گلّه آن را رها نمی‏کند .

خُ اَشو دوگِش اِگِنَدَن شاگِردِش وَسِش اَکِرَ ماسِش اِگِدَن

xo ašū dūgeš egenadan šăgerdeš vasešakera măseš egedan

خودش می‏رود دوغش نمی‏دهند شاگردش را می‏فرستد ماستش بدهند .

خُ جیچَّ کارِش گُردوگَن

 xo ĵičča kăreš gordūgan

خودش کوچک است کارهایش بزرگ هستند .

خُ کَسِ نُهان پیرِ آموگِمان نَر بُزِ خَبِ دارَ

xo kase nohăn pire ămūgemăn narboze xabe dăra

خودم کسی نیستم پسر عمویم نربز ( چپُش) خوبی دارد .

خَر بِ تَویلِ گَرم نَورِجَ

 xar be tavile garm nawreĵa

خر از طویله‏ی گرم نمی‏گریزد . کسی که از موقعیّتی خوشش آمد آن را رها نمی‏کند و به آن پشت پا نمی‏زند .

خَر کِ سَر دِ تَویلَ نوشو دام دِ اَشینیَنیِش

xar ke sar de tavila nūšū dăm de ašiŋyaŋyeš

خری که با سر به طویله نرود  آن  را با دم به طویله می‏برند .

سَد مَن گوشد اِشکار بِ‏ای چُس تازی نَرِزَ

 sad man gūšd eškăr be i čos tăzi nareza

صد من گوشت شکار به یک ... تازی نمی‏ارزد . احسان و لطف زیاد در برابر منت گذاری ارزشی ندارد .

سُفرَ کِ دیم اَشکَم دِ دَربَندِ اَشکَم سِر نَبو

sofra ke dim aškam de dabande aškam ser nabū

سفره را که بر روی شکم ببندی شکم سیر نمی‏شود . با حلوا حلوا گفتن دهان شیرین نمی‏شود .

فُلانی میشِش اَوِزَ مَلی شُمَ  بَگِرَ

folăni mišeš aveza mali šoma bagera

فلانی موشش می‏دود گربه‏ی شما را بگیرد . بسیار با ابّهت است .

غوروش بَد دِ هَر کی دِ پَچِدَدَ

γūrūš bad de har ki de pačedada

قروش ( واحد پول قدیم ) بد را به هر کسی بدهی به تو برمی گرداند . نتیجه‏ی اعمال هر کس به او برمی گردد ، مال بد به ریش صاحبش بسته است .

کار کیچَّ نُشدَ وَچَّ کیچَّ شُدَ

kăr kičča nošda vačča kičča šoda

کار به کوچه نرفته بچّه به کوچه رفته است . هر چه کار کنی ، بیرون از خانه پیدا نیست ولی فرزند است که بیرون از خانه پیداست و نشان و یادگار خانواده است .

کارِگِرَ سَنّار هَندات کِرَ سیسَنّار

kăregera sannăr handăt kera sisannăr

کارگر صد دینار برنامه ریز سیصد دینار . در مقام ترجیح اندیشه می‏گویند .

کَرگِش خا دُ زَردَ اووَدَ

 

kargeš xă dozarda ūwada

مرغش تخم دوزرده می‏دهد . اوضاع بسیار خوبی دارد .

کَرگو وَجونوِش کَردَ

kargū vaĵūŋweš karda

مرغ دیگر تخم نمی‏دهد . مثال کسی است که از انجام کار دل سرد شده .

کَرمُ کوجیلِش بَرِمِدو

karmo kūĵileš baremedū

کرم‏ها و سوسک هایش درآمده اند . بنای اعتراض و نافرمانی نهاده است و بهانه گیری می‏کند .

کُلا پِشونوِش یَم بِکَردَ

kolă pešūŋweš yam bekarda

کلاه پدرش را گم کرده است . مثال کسی است که با رسیدن به موقعیّتی مطلوب اصالت خانوادگی خود را فراموش می‏کند .

کوجیلو وَچَّش دیفال دِ بالو اَشو اَجَ غربان دَسُّ پا سیگووَد بُشان

kūĵilū vaččaš difăl de bălū ašū aĵa γorbăn dasso pă sigūwed bošăn

بچّه‏ی سوسک سیاه از دیوار بالا می‏رود مادرش می‏گوید قربان دست و پای سیاهت بروم . دوست داشتن عامل خوش بینی است .

کور کور اَیوزَ اُو چالو

kūr kūr ayūza ow čălū

کور ، کور را جستجو می‏کند و آب ، چاله را .

گُردگِری زَغالِش اَپّییَ

gordgeri zaγăleš appiya

بزرگی زغال می‏خواهد . یعنی باید برای اثبات بزرگی هزینه کرد .

گَلِّ پِیغمبَر تا چاشتِ نَچارنَ

galle peyγambar tă čăšte načărna

گلّه‏ی پیامبر را تا هنگام چاشت نمی‏چراند . حکایت کسی است که تند مزاج و کم حوصله است .

مِسلِ چو مَمبِرَ نَ بَبوگِش سوجِنا نَ دیرِش بَبو فِس

mesle čū mambera na babūgeš sūĵenă na direš babū fes

مثل چوب منبر است – چون کهنه و مستعمل شود - نه می‏توان آن را سوزاند و نه می‏توان آن را بیرون انداخت . کهنسال را در هر حال باید حرمت نهاد .

مِسلِ کُتِِرِ گورماس خَردَ هَ

mesle kotere gūrmăs xarda ha

مثل  سگ‏توله‏ی گورماست خورده است . کوتاه قد و سنگین وزن است .

مُش دِ کَلِّ پیگاز بَندِ وَچَّش بَرَوِزَ

moš de kalle pigăz bande vaččaš baraveza

اگر مشت بر سر پیاز بکوبی بچّه‏ی پیاز ( پیاز خرد که وسط پیاز بزرگ قرار دارد ) بیرون می‏پرد . اگر به سرپرست خانواده ضربه‏ای وارد شود خانواده متلاشی می‏شود .

نِ چیندَر غالِب نِ دِگَ

ne čindar γăleb ne dega

این چغندر قالب این دیگ است . خدا در و تخته را با هم جور می‏کند .

ناخان هَر چِ سَرِش بَگِرِ تَش بار دِرَ

năxăn har če sareš bagere taš băr dera

ناخن را هر چه کوتاه کنی انتهای آن باقی می‏ماند . روابط خویشاوندان با وجود فراز و نشیب  پایدار می‏ماند .

نازُکی کار اَگِرَ وُ کُلُفتی نان

năzoki kăr agera wo kolofti năn

نازکی کار را می‏گیرد و کلفتی نان . به دنبال کار آسان و غذای مفصّل است .

نِزَن کِ بان اَشِ پایین یورُ

nezan ke băn aše păyin yūro

این طور که پشت بام می‏روی پایین بیا . کار سختی که در پیش گرفته‏ای به انجام برسان .

واسِ کار خُمان را پاشنِ پووِش بَتِرَکووَ

văse kăr xomăn ră păšne pūweš baterakūwa

برای کار خودمان پاشنه‏ی پایش ترک خورده است . حکایت کسی است که در انجام کار خود اظهار ناتوانی می‏کند امّا برای انجام کار دیگران آستین بالا می‏زند .

وَچِّ چَلوگَ هُلُک نَشو تاجِش کَج اَبو

vačče čalūga holok našū tăĵeš kaĵ abū

بچّه چغوک است  به سوراخ نمی‏رود چون کاکلش کج می‏شود . چون چغوک بیابانی تنها در سطح زمین لانه می‏سازد ، در مذمت خودبینی و تکبر گفته می‏شود .

وَر مِمان سِرِد اَفِسّان

var memăn sered afessăn

تو را پیش مهمان سیر می‏اندازم . حکایت مهمانی است که هرچه او را  به طعام می‏خوانند  اظهار سیری می‏کند  پس از اصرار زیاد میزبان برسر سفر می‏نشیند وهر آنچه در سفره است می‏خورد .

هَر چِ رو تاس دِ بو بَر اَیگَ

har če rū tăs de bū bar ayga

هر چه در طاس باشد بیرون می‏آید . در نهایت همه چیز آشکار خواهد شد .

هَر کی اَپّییا دَسِّش بِ زانگ خووِش بَگِرَ پابو

har ki appiyă dasseš be zăng xūweš bagera păbū

هر کس باید دستش را به زانوی خودش بگیرد و بلند شود . لزوم اتّکا به توان خود .

هَر کی خَرِش بَشیگَ بان خووِی بَشتونوَ پایین

har ki xareš bašiga băn xūwey baštūŋwa păyin

هر که خر را پشت بام برده خودش هم آن را پایین بیاورد . زمانی که پرورده با پرورنده به مخالفت برخیزد می‏گویند .

هَریگا لَب بو  بِ دَندان نَرَسَّ

harigă lab bū be dandăn narassa

هر کجا لب باشد به دندان نمی‏رسد . حقّ تقدم ، اوّل فامیل نزدیک بعد فامیل دور .

هَزار کیزو اَساجَ ایگِش دَسَّ نَدارَ

hazăr kizū asăĵa igeš dassa nadăra

هزار کوزه می‏سازد حتی یکی از آنها دسته ندارد . در مقام بیان دروغگویی دیگران می‏گویند .

یَ خَر دِ خَرجُ نَبو دا

ya xar de xarĵo nabūdă

جو خر را نمی‏توان به کرّه خر داد . با هر کسی باید مطابق با شأن و جایگاهش رفتار کرد

+ نویسنده :محمدی در یکشنبه نوزدهم مهر 1388 ساعت 17:48 |

به همت اداره تبليغات اسلامي شهرستان نطنز و با همکاري هسته فرهنگي حضرت زينب (س) ، نشريه شوق ديدار منتشر شد.

به گزارش روابط عمومي اداره کل تبليغات اسلامي استان اصفهان: سومين نشريه هسته هاي فرهنگي شهر نطنز با عنوان شوق ديدار وابسته به هسته فرهنگي حضرت زينب(س) از روستاي ده آباد بادرود منتشر شد.

اين نشريه به سردبيري خانم زهرا حيدري توليد شده و داراي مطالب متنوع فرهنگي، ديني و نيز معرفي منطقه ده آباد در 36 صفحه تهيه و به تعداد دويست نسخه منتشر شد.

حيدري هدف از تهيه اين نشريه را آگاه سازي از فعاليتهاي فرهنگي منطقه ، آشنايي جوانان و نوجوانان به مسائل و احکام ديني ، راهنمايي و مشاوره والدين در تربيت فرزندان و معرفي سايتهاي سالم تربيتي برشمرد که در بين مطالب اين نشريه گنجانده شده است.

منبع :http://www.ido.ir/n.aspx?n=13880708009

+ نویسنده :محمدی در جمعه دهم مهر 1388 ساعت 23:19 |
رتال راه آهن ج.ا.ا>خطوط راه آهن>اداره کل راه آهن اصفهان
+ نویسنده :محمدی در پنجشنبه بیست و یکم آذر 1387 ساعت 20:2 |
 

در اين گفتار بر آنيم با بررسي دستگاه آوايي گويش دِه‏آبادی ، ضمن توصيف مختصر صامت ها و مصوت ها و

 نحوه ي توزيع واج ها به فرايندهاي آوايي و جايگاه تاريخي برخي از واج ها بپردازيم .

 

دستگاه صوتی انسان


ادامه مطلب
+ نویسنده :محمدی در جمعه دوازدهم بهمن 1386 ساعت 21:18 |

 

به گزارش خبرنگار آتی بان:فصلنامه فرهنگ مردم ، سال پنجم ، شماره های 19 و20،     ویژه نامه فرهنگ مردم كاشان، قمصر، نیاسر، برزُگ، مشهد اردهال، نوش آباد، ابیانه      و...  روانه بازار نشریات شد.

 

                                                      

 

 

كاشان شناخت

- وجه تسمیه ی «كاشان ، فین و سیلك» / عباس بهنیا

- «كاشان» در «دائرة االمعارف اسلام»(هلند)/ ژان كلمر- مترجم:پانته آ رنجبر محمدی

- یادداشت ها، كاشان / هما ناطق (پاریس)
- كاشان در صد سال پیش / ناصر پاكدامن – كوچك اصفهانی

- سفرنامه ی كاشان / زهره زنگنه

- اسنادی چند از كاشان / افشین عاطفی

- بَرزُك و برخی از آداب مردم آن / زهرا جهانی

- نگاهی به تاریخ و فرهنگ نوش آباد / محمد مشهدی نوش آبادی

 

زبان و گویش

- لغات و اصطلاحات عامیانه كاشان / حسن عاطفی

- گویش  آران و بیدگل / احسان یار شاطر – مترجم : نازیلا فتح زاده

- مثل های گویش دِه آبادی / طاهره شاهرخی – محمد رضا محمدی

 

آئین ها

- جشن اسفندی نمودی از سپندارمذ / محمد جعفری(قنواتی)

- اسفندی در كاشان و آبادیهای آن

- محرم دركاشان / علی اصغر شاطری

- آئین مشرف شدن به كسوت سقایی / محمد معتمدی

- حماسه ی كویر ( حدیت شهید اردهال) / علی بلوكباشی

- آداب و مراسم ماه مبارك رمضان در كاشان و آبادیهای آن / احمد وكیلیان

- قربانی شتر در عید قربان كاشان

 

ادبیات

- كاشی های رنگین شعر ایران / محمود سجادی

- ترانه های قالی بافان كاشان / احمد مزرعتی

- گل كاشی زندگی دیگر داشت / مینو فطوره چی

- چند بازی از روستای محمد آباد / سعید موحدی

- دعاها

 

هنرو معماری

- گفت وگویی با "احمد عروجی" / احمد وكیلیان

- خانه تاریخی تاج / اكبر حلی

- بازار تاریخی كاشان / اصغر شاطری

 

فن آوری سنتی

- گل محمدی و آبگیری سنتی / زهرا جهانی

- راز و رمزهای آب انبارهای كاشان / سعید عطارها

- نقش طبیعت در زندگی و باورهای مردم ابیانه / زهرا حبیبی آزاد – مسعود اسدی پور

- كاشان و نی / روح الله اسلامی

- چاله سُنبك / سعید عطارها

- تهدید نمایشی درخت – یك آیین باروری / ناهوكو تاواراتانی

 

گزارش و معرفی كتاب

 

فصلنامه فرهنگ مردم ، سال پنجم ، شماره های 19 و20، ویژه نامه فرهنگ مردم كاشان، قمصر، نیاسر، برزُگ، مشهد اردهال، نوش آباد، ابیانه و...  با قیمت 1950تومان در بازار نشریات عرضه می شود.

 همكاران این شماره  فصلنامه فرهنگ مردم عبارتند از: صاحب امتیاز ، مدیر مسوول و سردبیر "احمد وكیلیان" ، مدیر داخلی " زهره زنگنه"/ مدیرهنری و طراح جلد "بهنام شاه حسینی" ، ترسیم وانتخاب طرح های متن "محمد رفیع ضیایی"  و ارتباطات " معصومه صالحی".

 

نشانی دفتر نشریه : ایران -  تهران – صندوق پستی 551 – 14665

تلفن : 88071158

فكس: 88578364

+ نویسنده :محمدی در دوشنبه بیست و یکم خرداد 1386 ساعت 1:16 |